I can say, I was there!

Ha! Ik kan nu dus zeggen, I was there. Het leuke is alleen voor jullie dat het niet de meest geweldige middag was. Het niveau was slecht en ze schopten voornamelijk over de bal heen dan tegen de bal aan. De keeper scheen zelfs op de grond te liggen om uit te rusten van de saaie wedstrijd, midden in de wedstrijd. Helaas heb ik dit niet vernomen, en kan ik dus ook niet zeggen of het een grapje was of dat het ook echt zo was.

Ik was natuurlijk in het nieuwe Wereldcupstadion!  Zoals nu 20.000 andere mensen kunnen zeggen. Hoe vet is dat! Zoals ik al zei, de wedstrijd was saai, boring, dull of hoe je het ook wil noemen. De sfeer was goed, maar helaas, het irritante geluid van de Vuvuzela’s. Ik ben er nog niet uit hoe je het schrijft maar dat maakt niet uit. Het geluid is irritant en het moet verbannen worden of je bent doof na een wedstrijd en maakt het geluid ook niet meer uit. Ajax Cape Town klinkt als een vrij grote naam, helaas is het ook een feit dat ze niet kunnen voetballen. Iets wat ik zelf ook wel erg leuk vond om te zien, zeker omdat mijn mede nederlander hier een Ajax supporter is.  Wat een nog leuker feit is, dat die nederlander ziek is, okay, dat is niet leuk voor hem, maar daardoor eerder naar huis ging en dus geen kaartjes kon bemachtigen. Wij moesten namelijk, nadat de wedstrijd bij voorhand was uitverkocht, naar het stadion gaan en op de zwarte markt kaarten kopen. Zo gezegd zo gedaan, wij naar het stadion, maar er waren nergens kaarten te vinden dus na een paar uur, met lunch er tussendoor, gaf mijn mede nederlander het op en kon ik hem na een klein half uurtje smsen dat we nog wel kaarten hadden en toen hij mij belde kon hij mooi de vuvuzela’s horen.

Dinsdag was ik naar Robben Island geweest. Na een vertraging van 1.5 uur, je raakt hier aan gewend, gingen wij op weg naar het eiland. De boottocht was mooi en binnen een half uur waren we op het eiland. Het stonk daar naar Zeehonden, ofwel Robben, waar de naam dus ook vandaan komt.

Na een rondleiding in een bus over het eiland kwamen we aan bij de gevangenis. Ik zal jullie niet vertellen over de ongelooflijk irritante Italianen want daar kan ik nu nog steeds uren over praten. De gevangenis was zoals een gevangenis hoort te zijn en we kregen een uitleg van een Exprisoner.  Heel gevaarlijk natuurlijk, maar reuze interessant en heerlijk onverstaanbaar Engels met een zulu, of wat voor accent.  Na een uur hadden we het weer gezien en gingen we met vertraging terug naar het vaste land. Door deze vertragingen hadden we bijna de zonsondergang op de boot. Het was een mooie middag aangezien we mooi weer hadden en het in Newlands, waar mijn school is, de hele dag regende.

Zondag ging ik naar Goldfish in Restaurant La Med en dat was geweldig. Genoten van een zonsondergang, goede muziek en veel Nederlanders, wat ik zelf jammer vond omdat ik op het laatst meer Nederlands hoorde dan Engels. Overigens kwam ik wel een jongen tegen die mij herkende uit Odessa. Hoe toevallig. Ik herkende hem overigens niet.

Dit was weer een kleine samenvatting van de week. Wat misschien nog leuk te vertellen is dat in het publieke zwembad, voor iedereen die geen zwembad in de tuin heeft, zoals iedereen die niet wit is of students zijn van Good Hope, maar in het publieke zwembad dus, daar zijn gasten. En ze komen uit Egypte heb ik mij laten vertellen. De Egyptische Gans, met twee kleintjes. Reuze schattig, maar toch onhandig als dat in mijn zwemwater poept.

Ach, zoals ik wel vaker hier zeg. Je raakt er aan gewend.

Allerliefs van Eva